Ta wiosna się nie zazieleni liściem

- pachnącym

- jak aksamit



nic nie okryje kiru ziemi

- sukienką łąki

- mchu pierzami



tej wiosny nie zwiastuje słowik

lecz szczebiot ptaków metaliczny

który nadają megafony

ukryte w drzewach

syntetycznych



ta wiosna będzie całkiem dżdżysta

lecz deszcz nie zmyje ciał z chodnika

bo każda kropla

gęsta

tłusta

jak jad wypalać będzie

wnikać w ziemię zatrutą i jałową



tej wiosny nie powita słowo

kocham

i słońce nie rozświeci

jedynie stara wyliczanka

w smogach wieczora i poranka:



-dzień dobry dzieci-śmieci

gdzieście  były

coście robiły



-byłyśmy na ziemi

i zrobiłyśmy TO


niech Las Ardeński nas osłoni

przed więzieniami

miast i państwa

zimnych mrówkowców

podłych ulic

i ludzi niech tu nie dopuści

bo im wyrosną kły zawiści



niech Las Ardeński nas otuli

jak matka dzieci gdy zbłąkane

wracają by na jej kolanie

usłyszeć to bezwarunkowe słowo co znaczy

jesteś ważny za to że jesteś

kiedy jesteś



niech Las Ardeński snu i duszy

nie ogołoci mroźny podmuch

niech nie opadnie liść nadziei

i nie pożółknie jak samotność

i niech nie chrzęści pod stopami

jak starość którą depcze życie



niech Las Ardeński nas ocali

to znaczy zbawi

zamknie w sobie

przed stadem sępów

społeczeństwem

co rwie na strzępy

wszystkich

wszystko



gdzie Las Ardeński

usechł

przysnął



gdzie szukać

pytam

gdzie drogowskaz

czy był

czy znajdę

czy pozostał tylko na kartkach

i w marzeniu



co się z nim stało



nie



nic nie mów