do pokoju stanowczo weszła

by wygarnąć mu w twarz

chociaż raz

i już nie powtarzać



    -zło przed światem należy obnażyć

     to okrutne nas ciągle obnażać



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu



nieporadna stanowczość w niej wrzała

podsycana jego milczeniem



krzyczała

że to woła o pomstę do nieba

że nie można się oszukiwać

i żeby tak głupio nie patrzył

bo prawda zawsze wygrywa



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu

lecz przytaknął skinieniem głowy



ona

siadła jak gołębica



szponów sępa i oczu sowy

tak naprawdę w niej nigdy nie było


stole kawiarniany

oszuście samotnych

okrągły

by nikt na rogu



podporo dla rąk

które trzymają

ołowianą kulę czaszki



stole kawiarniany

który maskujesz

błądzące dłonie kochanków



kuternogo wystający po jałmużnę

okrągły jak nieszczęście

zimny jak księżyc



gdyby ożyły twe nogi

kopnąłbyś niejednego

a potem biegiem do lasu

przed zalaniem winem i łzami

rozchybotaniem muzyką