do pokoju stanowczo weszła

by wygarnąć mu w twarz

chociaż raz

i już nie powtarzać



    -zło przed światem należy obnażyć

     to okrutne nas ciągle obnażać



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu



nieporadna stanowczość w niej wrzała

podsycana jego milczeniem



krzyczała

że to woła o pomstę do nieba

że nie można się oszukiwać

i żeby tak głupio nie patrzył

bo prawda zawsze wygrywa



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu

lecz przytaknął skinieniem głowy



ona

siadła jak gołębica



szponów sępa i oczu sowy

tak naprawdę w niej nigdy nie było


liberałowie krzyczą wolność

tłum rozwścieczony woła równość

osoba mówi mąż kościoła



a wszyscy razem lepią gówno

jak Prometeusz lepił glinę

by z bryły stworzyć ludzką postać



Ja Nowy Hamlet wiążę linę

i myślę

odejść czy pozostać



odejść

wywieść biały sztandar

z ciała bez jednej kropli życia



pozostać

milczeć wzrokiem Giaura

mierzyć obłudnie ich oblicza



odejść

tam gdzie umilkły słowa

tam gdzie idee szczere żyją



pozostać

czytać Księgę Hioba

czekać aż inni mnie zabiją



odejść

chcę nie chcę wiem odejdę

zamieszkam hen na kresów kresach



pozostać

dobrze głupcem będę

dajcie mi lampę Diogenesa