Tadeuszowi Różewiczowi i Józefowi Baranwi



mam dziewiętnaście lat

nie jestem z pokolenia krwawej rzeźby

nie żyję snem o życiu

mój świat wyrwany z letargu 

gna bez przerwy

na oślep



mam dziewiętnaście lat

nie szukam ocalenia

nie szukam cichych miasteczek

z ich małą stabilizacją

nie szukam czegokolwiek

biegnę uciekam i gonię



mam dziewiętnaście lat

doświadczenia przelotnych znajomości

ulotnych spojrzeń

kalejdoskop ludzi miejsc i zdarzeń

rejestr łez i uśmiechów



mam dziewiętnaście lat 

chcę przerwać kajdany grawitacji

oszukać czas

odlecieć

przed długim snem

patrzeniem w błoto historii



1993.05.05


do pokoju stanowczo weszła

by wygarnąć mu w twarz

chociaż raz

i już nie powtarzać



    -zło przed światem należy obnażyć

     to okrutne nas ciągle obnażać



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu



nieporadna stanowczość w niej wrzała

podsycana jego milczeniem



krzyczała

że to woła o pomstę do nieba

że nie można się oszukiwać

i żeby tak głupio nie patrzył

bo prawda zawsze wygrywa



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu

lecz przytaknął skinieniem głowy



ona

siadła jak gołębica



szponów sępa i oczu sowy

tak naprawdę w niej nigdy nie było