Tadeuszowi Różewiczowi i Józefowi Baranwi



mam dziewiętnaście lat

nie jestem z pokolenia krwawej rzeźby

nie żyję snem o życiu

mój świat wyrwany z letargu 

gna bez przerwy

na oślep



mam dziewiętnaście lat

nie szukam ocalenia

nie szukam cichych miasteczek

z ich małą stabilizacją

nie szukam czegokolwiek

biegnę uciekam i gonię



mam dziewiętnaście lat

doświadczenia przelotnych znajomości

ulotnych spojrzeń

kalejdoskop ludzi miejsc i zdarzeń

rejestr łez i uśmiechów



mam dziewiętnaście lat 

chcę przerwać kajdany grawitacji

oszukać czas

odlecieć

przed długim snem

patrzeniem w błoto historii



1993.05.05


od chwili

gdy opuścił w bólach łono matki

uświadamiano go

że jest spóźniony



do żadnej rzeki

nie wstąpił dwa razy

a do niektórych

ani razu



nieustannie przegrywał wyścig

z oszalałym zegarem życia



spóźnione myśli

artykułował w próżnię



miłości zbyt długo nieuświadomione

obracały się przeciw niemu



zmęczenie

wypierało jago zapał



i tylko śmierć

czekała na niego za rogiem