Tadeuszowi Różewiczowi i Józefowi Baranwi



mam dziewiętnaście lat

nie jestem z pokolenia krwawej rzeźby

nie żyję snem o życiu

mój świat wyrwany z letargu 

gna bez przerwy

na oślep



mam dziewiętnaście lat

nie szukam ocalenia

nie szukam cichych miasteczek

z ich małą stabilizacją

nie szukam czegokolwiek

biegnę uciekam i gonię



mam dziewiętnaście lat

doświadczenia przelotnych znajomości

ulotnych spojrzeń

kalejdoskop ludzi miejsc i zdarzeń

rejestr łez i uśmiechów



mam dziewiętnaście lat 

chcę przerwać kajdany grawitacji

oszukać czas

odlecieć

przed długim snem

patrzeniem w błoto historii



1993.05.05


te wszystkie dziwactwa panie

to są przez tych artystów

taki to musi cudować

jak nie Platony to Kamasutry

ma we łbie



nie chcą po bożemu

na ślubnej babie

pod pierzyną



szukają głębi

wyuzdańcy



potem to taki panie

jeszcze przez okno skacze

albo i żyły podcina

niby że to z miłości



taki jeden

to kochał na odległość

jakby wokół bab brakowało

mówią że bardzo wrażliwy

a po mojemu to wariat

pisanie dzieci mu nie urodzi

a on

i tak po swojemu