Tadeuszowi Różewiczowi i Józefowi Baranwi



mam dziewiętnaście lat

nie jestem z pokolenia krwawej rzeźby

nie żyję snem o życiu

mój świat wyrwany z letargu 

gna bez przerwy

na oślep



mam dziewiętnaście lat

nie szukam ocalenia

nie szukam cichych miasteczek

z ich małą stabilizacją

nie szukam czegokolwiek

biegnę uciekam i gonię



mam dziewiętnaście lat

doświadczenia przelotnych znajomości

ulotnych spojrzeń

kalejdoskop ludzi miejsc i zdarzeń

rejestr łez i uśmiechów



mam dziewiętnaście lat 

chcę przerwać kajdany grawitacji

oszukać czas

odlecieć

przed długim snem

patrzeniem w błoto historii



1993.05.05


na ulicy Spraw Ostatecznych

spotkał Hamlet drżącą staruszkę

i gdy patrzył długo w jej oczy

dwie gasnące żarówki matowe

to wyczytał że jest potomkiem

niejakiego Szymona z Cyreny



chwycił wówczas staruszkę z rękę

dał jej trochę energii i wiary

gdy stąpała po szczeblach drabiny

nieporadnie 

                  niepewnie

                                  nieśmiało



potem patrzył jak dusza jej świeża

przesiąkała przez taflę lustra



patrzył

trzymał dłoń - filiżankę

aż w niej życie do reszty ostygło

aż wypite zostało do końca

jak cykuta



wzleciała do słońca