na ulicy Spraw Ostatecznych

spotkał Hamlet drżącą staruszkę

i gdy patrzył długo w jej oczy

dwie gasnące żarówki matowe

to wyczytał że jest potomkiem

niejakiego Szymona z Cyreny



chwycił wówczas staruszkę z rękę

dał jej trochę energii i wiary

gdy stąpała po szczeblach drabiny

nieporadnie 

                  niepewnie

                                  nieśmiało



potem patrzył jak dusza jej świeża

przesiąkała przez taflę lustra



patrzył

trzymał dłoń - filiżankę

aż w niej życie do reszty ostygło

aż wypite zostało do końca

jak cykuta



wzleciała do słońca


do pokoju stanowczo weszła

by wygarnąć mu w twarz

chociaż raz

i już nie powtarzać



    -zło przed światem należy obnażyć

     to okrutne nas ciągle obnażać



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu



nieporadna stanowczość w niej wrzała

podsycana jego milczeniem



krzyczała

że to woła o pomstę do nieba

że nie można się oszukiwać

i żeby tak głupio nie patrzył

bo prawda zawsze wygrywa



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu

lecz przytaknął skinieniem głowy



ona

siadła jak gołębica



szponów sępa i oczu sowy

tak naprawdę w niej nigdy nie było