zaprawdę wielka bitwa

a przez to i zwycięstwo

godne bicia medali

i w dzwony

i przegranych



zaprawdę w takich czasach

zwycięstwa się gromadzi

łatwiej niż lud w kościołach

łatwiej niż prawdy w głowach

łatwiej niż sprawiedliwych



zaprawdę nieuczciwych

nie trzeba brać orężnie



wie o tym dobry strateg

i słowo POKÓJ kładzie

i wielką dłoń na mapie



siada na tronie zdradzie

i już komunikuje

jabłkiem ze złota w dłoni



dławcie się

kruszcie zęby

oczy obróćcie w koło

krztuście się

drżyjcie gęby

bijcie o mury głową



co słyszę



głuche jęki

rezonans pustych czaszek



odchodzę w ciszę klęski

i po was nie zapłaczę

więc wy nie płaczcie po mnie

gdy wrócę 

szyki zbrojne

zasieki fosy wały

nie będą mi przeszkodą



syn klęski synem chwały

prawda archeologią


Człowiek gatunek ssak 

ma dziwna cechę w sobie. 

W młodości ssie mleko matki, 

a później każdą osobę ssie, 

raczej powiem wysysa, 

bo tak jest ukształtowany, 

że choćby jest niedossany. 

Gdy raz zdobędzie już stołek, 

to zwykle tak doń się przyssie, 

że inny ssak choć się stara, 

to już go stamtąd nie wyssie. 

Walka o stołek, koryto 

zwyczajny w przyrodzie jest znakiem. 

Szczególnie się uwydatnia, 

gdy człowiek jest ssakiem Polakiem.