zaprawdę wielka bitwa

a przez to i zwycięstwo

godne bicia medali

i w dzwony

i przegranych



zaprawdę w takich czasach

zwycięstwa się gromadzi

łatwiej niż lud w kościołach

łatwiej niż prawdy w głowach

łatwiej niż sprawiedliwych



zaprawdę nieuczciwych

nie trzeba brać orężnie



wie o tym dobry strateg

i słowo POKÓJ kładzie

i wielką dłoń na mapie



siada na tronie zdradzie

i już komunikuje

jabłkiem ze złota w dłoni



dławcie się

kruszcie zęby

oczy obróćcie w koło

krztuście się

drżyjcie gęby

bijcie o mury głową



co słyszę



głuche jęki

rezonans pustych czaszek



odchodzę w ciszę klęski

i po was nie zapłaczę

więc wy nie płaczcie po mnie

gdy wrócę 

szyki zbrojne

zasieki fosy wały

nie będą mi przeszkodą



syn klęski synem chwały

prawda archeologią


na ulicy Spraw Ostatecznych

spotkał Hamlet drżącą staruszkę

i gdy patrzył długo w jej oczy

dwie gasnące żarówki matowe

to wyczytał że jest potomkiem

niejakiego Szymona z Cyreny



chwycił wówczas staruszkę z rękę

dał jej trochę energii i wiary

gdy stąpała po szczeblach drabiny

nieporadnie 

                  niepewnie

                                  nieśmiało



potem patrzył jak dusza jej świeża

przesiąkała przez taflę lustra



patrzył

trzymał dłoń - filiżankę

aż w niej życie do reszty ostygło

aż wypite zostało do końca

jak cykuta



wzleciała do słońca