zaprawdę wielka bitwa

a przez to i zwycięstwo

godne bicia medali

i w dzwony

i przegranych



zaprawdę w takich czasach

zwycięstwa się gromadzi

łatwiej niż lud w kościołach

łatwiej niż prawdy w głowach

łatwiej niż sprawiedliwych



zaprawdę nieuczciwych

nie trzeba brać orężnie



wie o tym dobry strateg

i słowo POKÓJ kładzie

i wielką dłoń na mapie



siada na tronie zdradzie

i już komunikuje

jabłkiem ze złota w dłoni



dławcie się

kruszcie zęby

oczy obróćcie w koło

krztuście się

drżyjcie gęby

bijcie o mury głową



co słyszę



głuche jęki

rezonans pustych czaszek



odchodzę w ciszę klęski

i po was nie zapłaczę

więc wy nie płaczcie po mnie

gdy wrócę 

szyki zbrojne

zasieki fosy wały

nie będą mi przeszkodą



syn klęski synem chwały

prawda archeologią


liberałowie krzyczą wolność

tłum rozwścieczony woła równość

osoba mówi mąż kościoła



a wszyscy razem lepią gówno

jak Prometeusz lepił glinę

by z bryły stworzyć ludzką postać



Ja Nowy Hamlet wiążę linę

i myślę

odejść czy pozostać



odejść

wywieść biały sztandar

z ciała bez jednej kropli życia



pozostać

milczeć wzrokiem Giaura

mierzyć obłudnie ich oblicza



odejść

tam gdzie umilkły słowa

tam gdzie idee szczere żyją



pozostać

czytać Księgę Hioba

czekać aż inni mnie zabiją



odejść

chcę nie chcę wiem odejdę

zamieszkam hen na kresów kresach



pozostać

dobrze głupcem będę

dajcie mi lampę Diogenesa