liberałowie krzyczą wolność

tłum rozwścieczony woła równość

osoba mówi mąż kościoła



a wszyscy razem lepią gówno

jak Prometeusz lepił glinę

by z bryły stworzyć ludzką postać



Ja Nowy Hamlet wiążę linę

i myślę

odejść czy pozostać



odejść

wywieść biały sztandar

z ciała bez jednej kropli życia



pozostać

milczeć wzrokiem Giaura

mierzyć obłudnie ich oblicza



odejść

tam gdzie umilkły słowa

tam gdzie idee szczere żyją



pozostać

czytać Księgę Hioba

czekać aż inni mnie zabiją



odejść

chcę nie chcę wiem odejdę

zamieszkam hen na kresów kresach



pozostać

dobrze głupcem będę

dajcie mi lampę Diogenesa


na ulicy Spraw Ostatecznych

spotkał Hamlet drżącą staruszkę

i gdy patrzył długo w jej oczy

dwie gasnące żarówki matowe

to wyczytał że jest potomkiem

niejakiego Szymona z Cyreny



chwycił wówczas staruszkę z rękę

dał jej trochę energii i wiary

gdy stąpała po szczeblach drabiny

nieporadnie 

                  niepewnie

                                  nieśmiało



potem patrzył jak dusza jej świeża

przesiąkała przez taflę lustra



patrzył

trzymał dłoń - filiżankę

aż w niej życie do reszty ostygło

aż wypite zostało do końca

jak cykuta



wzleciała do słońca