największym przyjacielem Hamleta

był jego światopogląd



nie obawiał się że ten go opuści



wiedział

że nikt go nie przyjmie



świat miał kształt klozetowej muszli

wypełnionej po brzegi

człowiekiem

strawionym przez zło



fatalistyczna wizja

miała nić optymizmu

w uświadomieniu tej prawdy



woda na oczyszczenie

mogła zmyć zaćmę z oczu

roztopić pancerz narosły

na żywym ciele sumienia


Ta wiosna się nie zazieleni liściem

- pachnącym

- jak aksamit



nic nie okryje kiru ziemi

- sukienką łąki

- mchu pierzami



tej wiosny nie zwiastuje słowik

lecz szczebiot ptaków metaliczny

który nadają megafony

ukryte w drzewach

syntetycznych



ta wiosna będzie całkiem dżdżysta

lecz deszcz nie zmyje ciał z chodnika

bo każda kropla

gęsta

tłusta

jak jad wypalać będzie

wnikać w ziemię zatrutą i jałową



tej wiosny nie powita słowo

kocham

i słońce nie rozświeci

jedynie stara wyliczanka

w smogach wieczora i poranka:



-dzień dobry dzieci-śmieci

gdzieście  były

coście robiły



-byłyśmy na ziemi

i zrobiłyśmy TO