największym przyjacielem Hamleta

był jego światopogląd



nie obawiał się że ten go opuści



wiedział

że nikt go nie przyjmie



świat miał kształt klozetowej muszli

wypełnionej po brzegi

człowiekiem

strawionym przez zło



fatalistyczna wizja

miała nić optymizmu

w uświadomieniu tej prawdy



woda na oczyszczenie

mogła zmyć zaćmę z oczu

roztopić pancerz narosły

na żywym ciele sumienia


do pokoju stanowczo weszła

by wygarnąć mu w twarz

chociaż raz

i już nie powtarzać



    -zło przed światem należy obnażyć

     to okrutne nas ciągle obnażać



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu



nieporadna stanowczość w niej wrzała

podsycana jego milczeniem



krzyczała

że to woła o pomstę do nieba

że nie można się oszukiwać

i żeby tak głupio nie patrzył

bo prawda zawsze wygrywa



Hamlet słuchał zdziwiony jej głosu

lecz przytaknął skinieniem głowy



ona

siadła jak gołębica



szponów sępa i oczu sowy

tak naprawdę w niej nigdy nie było