złożył ofiarę Bogu

z liter na papierze

i coś o zdradzie szepnął

mimochodem



i wyszedł z domu

wolnym krokiem do ogrodu

tam chwycił ziemię chłodną

w swoje ręce drżące



usłyszał kroki



to krytyków oddział zbrojny

w teorię wierszy

i w tendencje

i w konwencje

szedł by go pojmać



liryczny podmiot

zdrajca twórcy

kroczył przodem

śmiał się lirycznie

wpadł w objęcia swego pana



a potem

przez trzy dni

do zmartwychwstania

to on był

mi s t r z e m


liberałowie krzyczą wolność

tłum rozwścieczony woła równość

osoba mówi mąż kościoła



a wszyscy razem lepią gówno

jak Prometeusz lepił glinę

by z bryły stworzyć ludzką postać



Ja Nowy Hamlet wiążę linę

i myślę

odejść czy pozostać



odejść

wywieść biały sztandar

z ciała bez jednej kropli życia



pozostać

milczeć wzrokiem Giaura

mierzyć obłudnie ich oblicza



odejść

tam gdzie umilkły słowa

tam gdzie idee szczere żyją



pozostać

czytać Księgę Hioba

czekać aż inni mnie zabiją



odejść

chcę nie chcę wiem odejdę

zamieszkam hen na kresów kresach



pozostać

dobrze głupcem będę

dajcie mi lampę Diogenesa