Gdy anatomię poznawałem

z czaszki na lekcję przyniesionej,

to nie o kościach tych myślałem

lecz o Arkadii utraconej



Myślałem wtedy o Adamie,

o Ewie pięknej jak Pandora,

stawiałem sobie wciąż pytanie,

co będzie gdy nadejdzie pora.



Bosch mnie przerażał swoją wizją,

i Święty Jan , i boski Dante.

Gdy się owinę mroku ciszą,

gdy oczy pełne świata zamknę,

to sam zrozumiem, poznam prawdę

lub nic nie poznam, nie zrozumiem.



Profesor spytał mnie o czaszkę.

Dostałem dwóję, nic nie umiem.